Jak oceniasz nowy serwis?





Dzieciństwo bez próchnicy

Każdy uśmiech dziecka jest piękny! Niestety, nie każdy jest zdrowy. W Polsce prawie 58% trzylatków i aż 85% sześciolatków ma problemy z próchnicą!

W grupie dzieci z niepełnosprawnością ten problem dotyka ponad 90 % małych Polaków! 

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Gostyniu i Stowarzyszenie „DZIECKO” przedstawiają rekomendacje w zakresie higieny jamy ustnej dzieci niepełnosprawnych wypracowane przez Klinikę Stomatologii Dziecięcej Katedry Stomatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

Zalecenia zostały wypracowane w projekcie KIK/33 „Dzieciństwo bez próchnicy”współfinansowanym przez Szwajcarię w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej oraz ze środków Ministerstwa Zdrowia.

 


Informacje dla rodziców i opiekunów dzieci niepełnosprawnych, lekarzy, oraz higienistek stomatologicznych

 

Charakterystyka stanu jamy ustnej osób niepełnosprawnych w oparciu o dane z piśmiennictwa i doświadczenie kliniczne:

·         większe potrzeby lecznicze w porównaniu z populacją osób zdrowych,

·         większa liczba zębów z próchnicą, więcej zębów usuniętych, gorsza higiena jamy ustnej,

·         większa frekwencja wad zębowo-twarzowych oraz upośledzenie funkcji jamy ustnej,

·         różnice u poszczególnych osób w zależności od współistnienia choroby ogólnoustrojowej oraz stopnia niepełnosprawności

 

Przyczyny złego stanu zdrowia jamy ustnej u pacjentów z niepełnosprawnością:

·         skupienie rodziców opiekunów na chorobie ogólnoustrojowej - nie doceniając lub/ i nie mają możliwości wykonywania zabiegów profilaktycznych i leczenia stomatologicznego,

·         mała świadomość problemu u rodziców i opiekunów-niewystarczający poziom edukacji prozdrowotnej,

·         często występujące mniejsze zdolności intelektualne i/ lub manualne u chorych nie zezwalające na prawidłowe samodzielne przeprowadzenie codziennych zabiegów profilaktyczno-higienicznych,

·         lęk pacjenta i opiekuna przed wizytą w gabinecie,

·         brak wystarczającej liczby jednostek przeprowadzających zabiegi leczenia stomatologicznego w znieczuleniu ogólnym,

·         brak wiedzy oraz mała praktyka personelu medycznego w zakresie leczenia stomatologicznego osób o obniżonej sprawności,

·         niechęć lekarzy i/lub nie przystosowanie gabinetu stomatologicznego do leczenia osób z tej populacji,

·         brak postrzegania przez lekarzy różnych specjalności związku pomiędzy stanem jamy ustnej oraz chorobą przewlekłą lub niepełnosprawnością i związanych z tym komplikacji w leczeniu,

·         bariery w dostępie do opieki stomatologicznej (architektoniczne, transportowe, sprzętowe, ekonomiczne, informacyjne, w porozumiewaniu się itp.).

 

Działania profilaktyczne u osób niepełnosprawnych, do których należy dążyć, powinny obejmować:

·         systematyczne i dokładne wykonywanie codziennych zabiegów higienicznych w domu z czynnym udziałem rodzica lub opiekuna w domu,

·         systematyczne kontrole stanu zdrowia jamy ustnej i profesjonalne zabiegi profilaktyczne przeprowadzane w gabinecie stomatologicznym,

·         stosowanie zapobiegawczo i leczniczo preparatów fluorkowych (past do zębów oraz preparatów aplikowanych w gabinecie),

·         sterowanie dietą w kierunku unikania jej kriogennego (tzn. próchnicotwórczego) wpływu,

  • regularne wizyty kontrolne w gabinecie stomatologicznym celem kontroli rozwoju narządu żucia oraz wykrywanie chorób jamy ustnej w ich wczesnej postaci,
  • istotna jest rola lekarza stomatologa i higienistki dentystycznej w doborze odpowiedniej szczoteczki, a także pasty do zębów oraz ewentualnie innych przyborów i środków pomocnych w utrzymaniu higieny jamy ustnej na właściwym poziomie.

 

Ustalenie planu leczenia i przeprowadzenie działań terapeutycznych:

  • adaptacja dziecka do warunków gabinetu stomatologicznego oraz zapoznanie się z personelem medycznym,
  • wyczerpujący wywiad z rodzicami/opiekunami dziecka na temat jego zdrowia (w tym zebranie informacji o ograniczeniach w funkcjonowaniu dziecka, sposobach komunikowania się, współpracy),
  • szczegółowe badanie jamy ustnej i rejestracja jego wyników,
  • badania dodatkowe (w tym badanie rtg), oraz informacje od lekarza ogólnego(rodzinnego, specjalisty),
  • przygotowanie historii choroby i zebranie informacji dotyczących dotychczasowego leczenia stomatologicznego),
  • działania profilaktyczne – zależne od oceny ryzyka chorób jamy ustnej (zalecenia do realizacji w domu oraz profesjonalne w gabinecie stomatologicznym),
  • leczenie zabiegowe i terapeutyczne (zależnie od potrzeb w warunkach ambulatoryjnych lub szpitalnych w znieczuleniu ogólnym),
  • ponawianie oceny stanu zdrowia pacjenta, w określonych przez lekarza okresach czasu,
  • przeciwdziałanie powstawaniu i leczenie wad zgryzu sprzężonych z niepełnosprawnością, a w tym terapia nawyków okołoustnych, takich jak ssanie palca, ślinienie się itp.
  • kompleksowa opieka nad ogólnym stanem zdrowia jamy ustnej z uwzględnieniem terminów kontroli wyznaczonych przez stomatologa w zależności od potrzeb pacjenta.

 

Dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, fizyczną lub sensoryczną powinny przejść badanie oceniające stopień zagrożenia chorobami jamy ustnej, skutkiem czego będą kwalifikowane do określonych grup ryzyka i objęte wskazanymi działaniami zapobiegawczymi.

Ważna jest rola lekarza stomatologa w zespole specjalistów opiekujących się niepełnosprawnym oraz rola doradcza personelu medycznego w doborze metod i środków stosowanych do codziennej higieny jamy ustnej w kontekście możliwości i potrzeb wynikających ze stanu zdrowia pacjenta.


Źródło: PCPR

Realizacja: EuMedia, Hosting: V11.pl

Copyright 2006-2017 PCPR.info All right Reserved

stat4u